"Het is niet de eerste keer dat ik in vrouwen meubilair herken. Ik was wel eens eerder op feestjes toen ik hooguit zestien was, ergens in een dorpje 20 minuten van Groningen, waar jongens die het hardst schreeuwden gelijk hadden en het stoerst waren, en meisjes die het stilst in de hoek van de kamer bleven zitten het mooist. Ik herinner me hoe vriendinnetjes als accessoire stil naast vriendlief bleven zitten, terwijl hij in een brullende discussie was over voetbal, of school, of of ze nou wel of niet een pizza gingen bestellen. En ze mengde nooit, en ze sprak nooit, maar als er een grapje werd gemaakt dan lachte ze. Even. En dan keek ze weer blanco voor zich uit of richtte ze zich weer stilletjes naar het andere meubilair. Het is niet dat ze geen mening had. Of dat ze nooit eens gek wilde doen. Want als ze alleen was met de meisjes, stond ze dansend met de stofzuiger in de woonkamer. Het is gewoon dat ze voor zichzelf de keuze had gemaakt dat het makkelijker was om stil en mooi te zijn dan luid en sterk".

download file

September 2017

An expanded account (log-entry) of the thought-process leading to not only 'The Woman As A Kitchen Table' (2018), but also later on leading to 'How Men Feel When Talking About Women's Issues' (2018; because of offended reactions by -male- peers to 'The Woman As A Kitchen Table'). 

This account signifies a drastic change in my attitude as an artist: from this moment on, all my visual works are accompanied by a broad research regarding it's topic. Not only does it make me more secure, steady and knowing in the topics discussed; it also wards off smarties, trolls and the heavily offended.